ضد یادها

با صد هزاران مردم تنهایی بی صد هزاران مردم تنهایی
نویسنده : بهار - ساعت ۱۱:۱٥ ‎ب.ظ روز ٤ دی ۱۳۸٩
 

وقتی چند سال پیش اولین بار اسم فیس بوک را شنیدم ،هرگز فکر نمی کردم روزی به یکی از علایق جدی نسل من تبدیل شود. علاقه ای که جای خالی خیلی از روابط را برایمان پر کند ، سلام. خوبی ؟ چه خوشگل شدی؟ تولدت مبارک. دوستت دارم.

یافتن دوست های گمشده و احوالپرسی با دوست های قدیمی.کنجکاوی در روابط و عکس ها و ابراز احساسی الکن..

وگاهی یادمان می رود که لذت قدم زدن با یک دوست در یک صبح آفتابی زمستان چه طعمی داشت.

گره خوردن یک نگاه وقتی که می خواهی به دوستی بگویی  که چقدر  در شادی او شریکی یا در آغوش کشیدن کسیکه  میخواهی بداند چقدر دلتنگ بودنش بوده ای

و هر روز اضافه شدن  به لیست دوستان.دوستان معمولی و گاه آدمهای معروف...

کسی چه می داند شاید هر روز با دیدن پیغامی ، قدمی از توهم تنها  شدن فاصله می گیریم