ضد یادها

دانشکده های من
نویسنده : بهار - ساعت ۱۱:۳٥ ‎ب.ظ روز ٢٦ خرداد ۱۳٩٢
 

روی تخت  اتاق مامی دراز کشیده ام و دارم روزنامه شرق  بیست و ششم خرداد را  با تصویر بزرگی  از آقای روحانی در صفحه اولش زیر و رو می کنم. یادداشتهای شتابزده و پر احساس پوریا عالمی و پگاه آهنگرانی را که معلوم است همین دیشب بعد از اعلام پیروزی کاندیدای اصلاح طلب با عجله  نوشته شده است  را می خوانم .بعد  ورق می زنم و می روم سراغ گزارشی راجع به 10 متفکر برتر سال 2013 به نقل از روزنامه پراسپکت. از بین آنها ریچارد داوکینگ که زیست شناس و داروین باز قهار است را به لطف پرهام می شناسم .

بعدی را نه، بعدی تر را هم نه.اما می بینم اکثراً در هارواد و اکسفورد وجان  هاپکینز تدریس و تحقیق می  کنند .آنوقت  پیش خودم فکر می کنم  یعنی می شود یک روزی من در اینطور دانشگاهی درس بخوانم و استادهایم به جای استادهای کج و کوله دانشگاه اراک این طور آدمهایی باشند. بعد به جای نامعلومی خیره می شوم و آنوقت  تصویر با نوای یک ملودی رویایی محو می شود و من خودم را در یکی از آن کلاسهای بزرگ و شیب دار ،سر کلاس یکی از آن استادها و آدمهای کار درست می بینم. در کلاسمان همه حرف حساب می زنند و بچه ها می دانند کجا آمده اند و چرا آمده اند و استادها  با دانشجو ها مثل آدمهایی که قرار است آینده یک جامعه را بسازند  رفتار می کنند.دیگر همکلاسی هایم نگران حراست و نگهبان دانشگاه نیستند و دغدقه  آنها به جای پیدا کردن جزوه اخلاق در اسلام  حاج آقا فلانی ، چیزهای بهتری است لابد. در آنطور دانشگاهی حتماً دیپلماتی  مثل آقای جلیلی، دیپلماسی پیامبر درس نمی دهد و دانشجویان آنجا  از شعب ابی طالب و تحریم و فرهنگ مقاومت واینها  کاملاً بی خبرند و موضوع درسها چیزهای آبرومندتری است لااقل...

بعد فکرم مثل روح سرگردان می رود  کتابخانه و سلف سرویس و سالن ورزش و همین که دارم  کیفور می شوم ، ییهو یادم می افتم  کی هستم و کجا زندگی می کنم.آنوقت همه چیز دوباره با صدای همان ملودی رویایی اول سیاه و سفید و بعد محو می شود  و من با روزنامه ای در دست  خودم را در اتاق کوچک پیدا می کنم.

عکس خندان آقای روحانی  دوباره جلوی چشمم است .روزنامه را روی صورتم می بندم و فکر می کنم کشورم چقدر کار برای انجام دارد..